بنابراين امامت و ولايت خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله رحمت موصوله خداوند هستند كه همگان را در دنيا و آخرت ، تحت پوشش امواج رحمت الهى قرار مىدهند . و بعد ، از خدا مىخواهد : وَ لا تَرُدَّنى صِفْراً مِمَّا يَنْقَلِبُ بِه الْمُتَعِبّدون لك من عِبادِك . [ صِفْر ] خالى و تهى را گويند ، يعنى خدايا از فضل و كرمت ، و از آن چيزهائى كه دل تسليم شدگان از ميان بندگانت با آنها پر شد و متحول گرديدند ، پس مرا از اين حقايق محروم و تهيدست مگردان . به خوبى روشن است ، بدون ولايت و امامت ، رفتن به پيشگاه الهى با صِفْر مواجه گرديدن است ، چون امكان ندارد كسى بدون استفاده از رمز و كُد شهر و يا كشورى ، تماس تلفنى حاصل كند ، امام زمان در هر عصر كُد و رمز خدا و جهان غيب است . هفتم : گناه كردنم استكبارى نبوده است در اين بخش مطلب بسيار مهمى را بر همگان روشن مىسازد چه اگر با دقت به آن توجه شود خيلى از نااميدىها به اميدوارى باز مىگردد ، حضرت در ابتداى اين فراز مىگويد : خدايا تو مرا امر كردى ولى من اطاعت نكردم ، و نهى نمودى ولى مرتكب آنها شدم به هر حال امر و نهى تو را به هم ريختم و جابجا كردم ولى هرگز در اين گونه اعمالم ، با تو ضديّتى نداشتم و به خاطر گردنكشى و غرور ، دست به گناه نزده‌ام ، بلكه ميل و هواى نفسم ، مرا به اين گناهان گرفتار ساخت ، كه نتوانستم با خواسته‌ها و هواهاى خود مخالفت نمايم ، و با اينكه گناه مىكردم ، ولى در باطن ، احساس شرمندگى و خجالت را از تو داشتم . در اين جا ، گناه كردن چهرهء خاصى به خود مىگيرد و به دو صورت تقسيم مىگردد : 1 - كسى با شناخت از خدا ، و احساس شرمندگى در برابرش مرتكب گناهى مىشود .